صبح دیروز آبی تر از صبح امروز است

 لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم.... تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست ... تا بدانی نبودنت آزارم می دهد ... لمس کن نوشته هایی را که لمس نشدنیست و عریان ... كه از قلبم بر قلم و كاغذ میچكد لمس کن گونه هایم را که خيس اشك است و پُر شیار ... لمس کن لحظه هایم را ... تویی که می دانی من چگونه عاشقت هستم لمس کن این با تو نبودن ها را... لمس کن .... مگر فرزند غم بودم که غم شد قسمت من مگر خون کی خوردم که خون شد دل من آنکه دائم هوس سوختن دل ما را میکرد کاش می آمد و از دور ما را تماشا می کرد .........................////////////////............. روزی از پس تنهایی دل به نگاهت بستم که نمی باید می بستم به شانه ای تکیه کردم که به خیالم همه تنهایی ام را پر میکرد غرورم را به خاطرش شکستم و حرف دلم را در جاده تنهایی فقط برای او گفتم هر شب چشمان بی فروغم به روی ستاره های آسمان بستم به امید صبح شدن و دیدن ستاره زندگیم که او بود برای دیدارش بی تاب و بی قرار بودم اما او هیچ تاب و تبی نداشت از این بی وفایی آیینه دلم شکست و فروغ زندگی ام بی نور گشت ای کاش نیومده بودی... 

./ رهایم کردی و رهایت نکردم!

گاه لازم است كه انسان
ديدگان خود را ببندد
زيرا اغلب خود را به نابينايي زدن نيز
نوعي خوشبختي است...

*****

خدايا
به خوبان جهان عزت داده اي و به بدان ثروت...
نكند ما به تماشاي جهان آمده ايم؟؟

یادم نرود که: من تنها هستم... اما تنها من نیستم که تنها هستم!

بر بالای تپه ایستاده‌ام و به چراغ‌های شهر که در زیر پایم ، چون در یای از نور گسترده است ، مینگرم چنین به نظر میاید که هزاران آتش پرشور، هر یک جرقه آای‌ بر سینهٔ دشت خاموش خفته در شب ریخته اند. این منظره مرا به یاد کودکی و قصه‌های آن آیا م  می‌‌افگند. شهزادگان سوار بر اسب، دختران ماه رخسار و شهر‌های چرا غانع شده آای‌ ، و بی‌ اختیار آرزو می‌کنم که به دوران کودکیم باز گردم سرم را به دامن مادرم بگذارم و از او‌ بخواهم که برایم افسانه بگوید ، تا من در عالم خیال خودرا به جای دختر دلدا ده آی داستان بگذارم و در بدر در میان صحرای بی‌ آب و اعلف در دل کوه‌های بلند در آغوش جنگل‌های انبو و ترسناک به دنبال عشقم بگر دم و آن زمان که به آن در رسیدم، دروازه‌های آن به روی خود باز ببینم و (( او‌)) را مشاهده کنم که شب‌ها به خوابم میدیدم و روز‌ها به جستو جویش بودم. آن وقت دست در دست هم به سوی شهر برویم و در آنجا مردم سر زمین ما را با گلها استقبال کنند و با مرحم اشک‌هایشان زخم‌های من را التیا م ببخشند و شهرا آیین تا پیوند ما را جاودانگی‌ بخشد. 

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،

بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدائی

به سرانجام رسانی . 

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،

بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد. 

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،

بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است .

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،

بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند.

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ، 

بلکه گذاشتن سدی در برابر رودی است که از چشمانت جاری است.  

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ، 

بلکه نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی به آن ها تکیه کنی و از غم زندگی

برایش اشک بریزی.

 به دنبال تو می‌گردم تو ای پیدا و نا پیدا به دنبال تو می‌گردم رها از عالم خاکی به دور از هر چه ناپاکی و همچون عاشقی شیدا به دنبال تو می‌گردم من آن مجنون صحرا گرد تنها در بیابانم که حتی در بیابان‌ها به دنبال تو می‌گردم تو را می‌جویم‌ای زیباترین گلواژه هستی تو ای عالم‌ترین معنا به دنبال تو می‌گردم تو را در قلب انسان‌های عاشق پیشه معصوم و در هرجای این دنیا به دنبال تو می‌گردم و هر جایی که ردی از قدم‌های تو می‌بینم سری هم می‌زنم آن جا به دنبال تو می‌گردم و گاهی هم خودم را بی‌سبب گم‌ می‌کنم ز بس پی‌در پی از هرجا به دنبال تو می‌گردم "

«عاشقی جرم قشنگی ست»

" غربت ... رفتنت آتش به جانم زد،احساسم را خاکستر کرد و نگاهم را به جاده های غربت دوخت دیگر مجالی برای سرودن از عشق و دوستی باقی نمی ماند. آری وقت تنگ است باید از جدایی ها بسراییم. از تنهایی و از رهگذری که روزی آمد ودل را با خود به دیاری مبهم کشاند و همین که متوجه شدم دردیارعشق قرار دارم ودراستخر ماهی های کوچک دوستی، چمدان فرهادی را بست و با کوله باری از درد و رنج که به من تحمیل می کرد،رفت.قسم به آن تبسم کوچک که در آخرین لحظات به روی بام لبانت نشاندی که دیگر گریه نخواهم کرد و غصه نخواهم خورد. آری به شرافت شقایق ها سوگند،به سلوک نسترن عاشق،به یک رنگی جویباران و به بارانی که از آسمان چشمانم فرود می آید و چون سیلابی می جوشد و گرد غم را از وجودم می زداید سوگند، که ... دسته گل یاد تو را همواره روی طاقچه ی عاطفه و رو به خورشید وفا خواهم گذاشت... "

برای تويی كه قلبت پـاك است...

برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست...

برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست...

برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست...

برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...

برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است...

برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...

برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردی...

برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...

برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است....

برای تويی كه قلبت پـاك است...

برای تويی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است...

برای تویی که آرزوهایت آرزویم است..........  

اگر می دانی در این دنیا کسی هست که

با دیدنش رنگ رخسارت تغییر می کند

و صدای قلبت آبرویت را به تاراج می برد

مهم نیست که او مال تو باشد

مهم این است که فقط باشد ، زندگی کند ،لذت ببرد

و نفس بکشد .

و تو .................

آرزویم این است

نتراود اشک درچشم تو هرگز

مگر از شوق زیاد...

نرود لبخند از عمق نگاهت....

و به اندازه هر روز، تو عاشق باشی

عاشق آنکه تو را می خواهد

و به لبخند تو از خویش رها می گردد

و تو را دوست بدارد، به همان اندازه

که دلت می خواهد

آری

آرزویم اینست